Naar Australlie. Vrijdag vertrekken we voor 3 maanden naar Australixeb!

Eigenlijk schandalig, maar, al is het een mager excuus, drukke werkzaamheden voorkomen dat ik mijn weblog bijhoud. Natuurlijk gebeurt er veel en in plaats van enkel over het hardlopen zal ik vaker wat over al mijn bezigheden schrijven. Het lopen heb ik de laatste tijd op een laag pitje gezet, maar ik heb me wel voorgenomen dit jaar minstens een halve marathon onder de 2.00u te lopen. Als ik maar voldoende tijd weet te reserveren(prioriteren) voor trainen dan moet dat zeker lukken!
Vandaag moest ik naar de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen  in Amsterdam voor een ronde tafelconferentie over Computational Science. Naast theorie en experiment is er een derde manier van wetenschap bedrijven en dat is gebruik maken van computer simulaties. Omdat computer modelleren van biomedische problemen mijn favoriete onderzoeksbezigheid is, was ik daarvoor uitgenodigd en de uitkomst van de conferentie is dat er een advies aan de minister uitgebracht wordt waarin de unieke positie van Nederland op dit gebied aan de orde komt.

Computer modellen van hardlopen zijn er wel, maar deze verkeren nog in een beginfase.
De (bio)mechanica van het lopen, de aansturing door de hersenen en het energieverbruik
zijn bijvoorbeeld onderwerpen waar nog veel onderzoek voor nodig is!

De frase: "Ook in de wetenschap kun je hardlopen".

Gisterenavond heb ik aan de Grote Beekloop  in Eindhoven deelgenomen. Ik heb daar 16km gelopen o.a. als voorbereiding op de halve marathons van Hoogland (21 september) en die van Eindhoven (12 october). Na mijn succesvolle 10km in Best was ik nu ook vol optimisme en wilde onder de 1.25 en als het goed ging onder de 1.23 lopen. Dat zou een nieuw PR hebben betekend, want de beste 16km tot nu toe ging (ook in september 2005) in 1.23.09. Helaas het heeft niet zo mogen zijn. Ik liep uiterst moeizaam slechts 1.27.18. Teleurstelling overheerst dus.
Oorzaken:
- ik was  slechts een halve minuut voor de aanvang bij de start na een ren op hoge snelheid van de parkeerplaats (halverwege   de autorit realiseerde ik me dat ik mijn wedstrijdnummer thuis had   laten liggen en moest dus hals over kop naar huis)
- afgelopen zondag heb ik ter training in rustig tempo 16km gelopen om maar voldoende kilometers te maken. Misschien was ik  daar niet genoeg hersteld van, want de laatste kilometers gisteren   gingen tergend langzaam. Het hoofd wilde wel, maar het lijf inclusief   de benen protesteerden…

Ik merkte het al na een kilometer of 8. Ik liep nog wel in een redelijk tempo, maar het voelde niet goed.

Waarom toch een dubbel gevoel als titel? Nou tot nu toe heb ik bij iedere wedstrijd van meer dan 3 kwartier altijd blaren, zelfs tot bloedblaren toe met als dieptepunt mijn voeten na de halve van Eindhoven van vorig jaar oktober. Nog steeds heb ik op die plaatsen restanten van blaren… Bij de sportmedische keuring in het Maxima Medisch Centrum in januari van dit jaar kreeg ik het advies eens zooltjes aan te laten meten bij een sportpodoloog in Mol. Dat heb ik pas in juli gedaan en sinds kort heb ik bij het hardlopen de zooltjes in. En het werkt! Geen blaren en ik heb nauwelijks last van mijn voeten. Dat is dus goed nieuws en als rasoptimist(?) wilde ik goed eindigen.

De loopfrase: "Een blaartje meer of minder maakt veel uit."

Gisteren heb ik deelgenomen aan de ronde van Naestenbest.  Dat is een 10km trimloop in Best, die georganiseerd wordt door de atletiekvereniging Generaal Michaelis. De 10km bestaat uit een kleine ronde van 1550m gevolgd door 3 rondes van iets meer dan 2800m.  Dit jaar had ik pas een wedstrijd gelopen en wel in juni in Nuenen.  Dat was ook een 10km en die ging in 51 minuten en 49 seconden. Het doel van gisteren was dan ook die tijd te verbeteren. Maar eigenlijk was het doel onder de 50minuten te lopen. De voorbereiding was daar op gericht mede omdat ik de laatste tijd onder leiding van Eric Sessink op donderdagavond op de baan train waar we door middel van korte intervaltraining onze VO2max proberen te verbeteren. We moeten dan 400m, 800m en 1kms lopen heel gericht op tijd lopen, waarbij de tijd gebaseerd is op je snelste 10km of op een Conconi test, waar ik door vakantie helaas niet aan heb kunnen deelnemen. 

Gisteravond waren de omstandigheden niet al te optimaal 22 graden Celsius en relatief drukkend warm. Van de recreanten van mijn atletiekvereniging PSV( binnenkort is er een fusie met Olympia) waren er niet veel deelnemers: Lenie Arts, Harrie Stempher, Maurice van den Berge, Rob Wilcke en ik. Maurice, Rob en ik trainen allen op de donderdagavond. Maurice is duidelijk de snelste van ons, Rob had recentelijk 50.40 over de 10km gelopen en hij wilde ook onder de 50 minuten lopen. Maurice bood genereus aan  ons te hazen en daar wilden we natuurlijk gretig gebruik van maken. Het hazen van Maurice heeft ons zeer veel geholpen en vandaar de titel van deze weblog. Maurice bij deze nogmaals bedankt!!! Rob einidgde vlak voor mij in 48.55, terwijl Maurice en ik gelijkelijk op 49.00 gekwalificeerd werden.

Rob ging als een speer van start, ik iets langzamer maar toch ging de eerste km in 4.45, dus eigenlijk te snel. Ik heb toen iets getemporiseerd, maar achteraf beschouwd te weinig omdat ik de eerste 5km in 24.12 (gemiddeld dus 4.50 per km) gelopen heb en dus de tweede in 24.48 ( gemiddeld dus 4.58 per km). Onze trainer had aangegeven dat we als we konden de laatste 2km in 4.32 zouden moeten lopen, maar dat zat er helaas niet in. Ik heb nog te weining inhoud daarvoor, maar ik ben dik tevreden want mijn pr op de 10km ging van 49.46 (in 2005 ….) naar 49.00, op de goede weg dus!!!

Loopfrase: "Haastige spoed is zeldzaam goed".

In de straat waar ik woon hangen weer tassen aan vlaggen en er zijn dus weer jonge mensen geslaagd. Dat succes heeft ook Nike van Jan en Carole uit mijn vriendenkring behaald. Mocht een van jullie het lezen, dan van harte!! 
Ook ik ben geslaagd. Niet alleen lang geleden van mijn VWO maar van de wedstrijd in Nuenen van 10km waar ik afgelopen zaterdag aan deelgenomen heb. Na mijn werkbezoek aan de Verenigde Staten ben ik ook nog even begin mei een week in Italie geweest en dus is het hardlooptrainen pas weer echt rond 10 mei begonnen. Ik ben nu weer zo’n maand serieus aan het trainen en omdat mijn tijd op de laatste 10km wedstrijd(18 augustus 2007) 53 minuten en 39 seconden was, had ik vooraf gezegd dat gezien de nog geringe trainingsarbeid alles onder de 58 minuten goed was, en als het heel goed ging ik voor onder de 55 minuten zou gaan. Mijn eindtijd afgelopen zaterdag was … netto 51.49 (bruto 51.55, de klok start bij de van Goghloop met het vertrek van de eerste loper en ik stond redelijk voor aan). Wat nog mooier was dat de eerste 5km in 26.06 ging en de tweede in 25.43. Voor het eerst heb ik dus een tweede 5km sneller gelopen dan de eerste. Natuurlijk was het niet gemakkelijk maar ik was en ben natuurlijk nog steeds blij. De fartlektrainingen van Toine Weijers en de snelheidstrainingen van Eric Sessink hebben blijkbaar snel effect, en ik kon ook aan mijn hartslag zien dat mijn conditie vooruit ging. Op weg naar veel moois dus!

De loopfrase: "Een hardloper is geslaagd als hij over de streep gekomen is".

De titel van deze weblog is niet elitair bedoeld. Op het moment dat ik dit typ. bevind ik me namelijk op grote hoogte op zo’n 11000m. De hoogste berg op de aarde haalt deze hoogte niet, dus blijft er maar een optie over en inderdaad ik bevind me in een vliegtuig. Op mijn werktrip door de USA ben ik onderweg van Los Angeles naar St. Louis. Dat is zo’n 3 en half uur vliegen, maar doordat ik weer naar het oosten ga verlies ik zo’n 2 uur tijd… Raar idee eigenlijk 11km hoogte en 2 uur tijd: als je een 10km wedstrijd loopt dan realiseer je niet dat dat ongeveer de afstand is tot een vliegtuig dat overkomt en de laatste keer dat ik een halve marathon liep (Eindhoven, oktober 2007) had ik een tijd van net binnen de 2 uur. Die tijd vliegt hier dus zo maar voorbij…   

Ik heb deze week mijn voornemen weer meer te gaan lopen gestand  kunnen houden. In San Diego heb ik 2 keer ‘s ochtends om 06.00u zo’n 40 en 50 minuten gelopen, en eergisteren in Pasadena heb ik zo’n 2 uur wandelend van de zon en de mooie omgeving genoten. Dat is me minder goed bevallen omdat ik weeeeer last van blaren heb gekregen. Daarna  moest ik weer aan het werk want ik mocht gisteren in het grootste kankeronderzoekscentrum van de USA, City of Hope geheten .., een voordracht geven over het mooie onderzoek dat in mijn groep gedaan wordt. Het ging heel goed, ik kreeg veel vragen en reacties en na afloop nog zo’n 6 uur discussie over het onderzoek en mogelijke samenwerkingsprojecten!

De blaren zijn heel gebleven, dus morgenochtend ga ik St. Louis ook maar eens hardlopend verkennen. Het is er wel koud: 45 graden Fahrenheit. Voor de geinteresseerden onder jullie: de conversie van graden Fahrenheit naar Celsius doe je door er eerst 32 van af te trekken en dan met 5/9 te vermenigvuldigen. Oftewel het zal er iets meer dan 7 graden Celsius zijn. In Nederland is het dus beter……

De loopfrase: "Een hardloper hoeft geen hoogvlieger te zijn".

Ik heb al heel lang niets aan mijn weblog gedaan. Dat is geen onwil en ook geen aanduiding dat ik niets te melden heb. Het komt simpelweg omdat mijn werk me de laatste tijd (te) veel bezighoudt en ik veel aan het reizen ben. Tijd voor hardlopen schiet er daardoor vaak bij in en dan zeker ook het webloggen, want dat is ‘slechts’ een leuke bijzaak(?). Wat ik nu wel wil gaan doen is in mijn logs ook over mijn werk schrijven mits dat ook met hardlopen te maken heeft. Dat begint dus met deze log. Waarom dat een goed moment is? De reden is dat ik deze weblog vanuit San Diego, California, schrijf. Daar ben ik op donderdag 3 april gearriveerd. Het tijdverschil met Nederland is 9 uur. Dus dat betekent dat je dag en nacht ritme enigzins verstoord is. Daar heb ik wel vaker mee te maken en ik probeer me altijd zo snel mogelijk aan de locale tijd aan te passen. Ook nu dus om 22.00u naar bed (dus in Nederland 07.00u ‘s ochtends). Na een reis van 20 uur is het niet zo’n probleem om in slaap te vallen, maar … om 01.00uur ‘s nachts werd ik op mijn mobiele telefoon gebeld door een Nederlands bedrijf op zoek naar meneer Willemse. Daarna kon ik de slaap helaas niet meer vatten. Dus om 04.00u maar aan het werk gegaan, en dat ging prima. ‘s Middags op de conferentie had ik het natuurlijk zeer zwaar, maar koffie sleepte me er door! De volgende nacht(vrijdag op zaterdag) echter werd ik om 03.00u wakker dus de jetlag heeft me deze keer flink te pakken. Ik ben toen maar om 06.00u opgestaan en …

gaan hardlopen!

Onvoorstelbaar maar ‘s ochtends vroeg zie je hier legio lopers. Ik heb er minstens 50 geteld!!

De loopfrase: "Vroeg begonnen is veel gewonnen".

Lange tijd heb ik niets in mijn weblog geschreven. Voor een deel is dat frustratie doordat ik niet mag lopen. Eerst de ellende met de blaren onder de voeten, toen dat goed en al geheeld was, heb ik een virusinfectie opgelopen. Het nare van dat virus is dat ik een vasovagale syncope kreeg (mijn nervus vagus zich liet verleiden tot een vaatverwijding met als gevolg flauwvallen). Bij lange personen met een lage hartslag en een normale bloeddruk komt dit fenomeen vaker voor. Voor de zekerheid is een hartfilm gemaakt maar daar was niets bizonders op te zien. Ik ben weer redelijk van dat virus hersteld, maar als volgende hardloopobstakel heb ik plotseling zenuwpijn in mijn linkerbeen….  Ik heb weer veel zin om hard te lopen maar blijkbaar is mijn fysieke gestel nog niet gereed….

De loopfrase: "Beter later gelopen dan nooit."

Ik heb al lang niets in mijn weblog geschreven.  Dat heeft natuurlijk met drukke werkzaamheden te maken, maar ook omdat ik (tijdelijk) niet mag lopen. De eerste keer na de halve van Eindhoven dat ik ging lopen, kreeg ik weer wat last van vocht onder de bal van mijn rechtervoet, dus de blarenellende was nog niet ten einde. Ik heb toen maar met lopen gewacht tot mijn bezoek aan de podotherapeut. Na inspectie van mijn voeten, schoenen en een uitgebreide loopanalyse inclusief met een door een computer gegenereerd dynamisch drukprofiel, was de conclusie dat ze geen redenen kon duiden voor een verband tussen de blaren en mijn voetafwikkeling. Dat is goed en slecht nieuws. Het goede is dat als onderdeel van de totale loopbeweging ik mijn voeten dus juist gebruik. Het slechte dat de blaarvorming dus met een ander deel van de loopbeweging te maken heeft. Een mogelijke fout is geen goede kniestrekking, misschien gecombineerd met een onvolledige armbeweging, want veel looptrainers geven mij de aanwijzing mijn armen meer te gebruiken en mogelijkerwijs daardoor een te lang contact met de grond.  Het advies is dan ook de trainers van PSV uitgebreid naar mijn looptechniek te laten kijken. Dat ga ik dan ook doen, maar toen ik haar advies vroeg om weer te gaan hardlopen, was ze heel resoluut: nee niet lopen. Laat eerst de huid zich goed herstellen voor dat je het weer belast. En dat duurt nog enige weken… Al weer geen zevenheuvelenloop in Nijmegen dus.

De loopfrase: "Niet mogen lopen is als niet mogen snoepen…"

Sinds een paar dagen kan ik weer gewoon lopen.  De blaren zijn deels ingedroogd en mijn voeten jeuken alweer om te gaan hardlopen. Tien dagen niet lopen is lang. Ik wil natuurlijk in de toekomst geen last van blaren meer te hebben, dus ga ik naar een podotherapeut voor advies.
Als ik het lijstje halve marathons beschouw dat ik tot nu toe gelopen heb:
1. Eindhoven, october 2004: 1.55.48
2. Eindhoven, october 2005: 1.54.09
3. Valkenswaard, november 2005: 1.52.16
4. Best, januari 2006: 1.50.48
5. Best, januari 2007: 1.50.54
6. Veldhoven, maart 2007: 1.56.54
7. Eindhoven, october 2007: 1.59.44
dan wordt het weer tijd het tij te keren. Ik ga weer meer intervaltrainingen doen, vaker trainen (te vaak slechts 2 keer per week, dat moet weer 3 worden), en meer bostrainingen doen. Vanavond zal ik licht trainen en dan hopelijk a.s. zaterdag een bostraining in Best. De hoop is namelijk de auto te kunnen nemen, maar als dat niet lukt, dan de fiets?

De loopfrase: "Blaren is pijn vergaren."