Gisterenavond heb ik aan de Grote Beekloop  in Eindhoven deelgenomen. Ik heb daar 16km gelopen o.a. als voorbereiding op de halve marathons van Hoogland (21 september) en die van Eindhoven (12 october). Na mijn succesvolle 10km in Best was ik nu ook vol optimisme en wilde onder de 1.25 en als het goed ging onder de 1.23 lopen. Dat zou een nieuw PR hebben betekend, want de beste 16km tot nu toe ging (ook in september 2005) in 1.23.09. Helaas het heeft niet zo mogen zijn. Ik liep uiterst moeizaam slechts 1.27.18. Teleurstelling overheerst dus.
Oorzaken:
- ik was  slechts een halve minuut voor de aanvang bij de start na een ren op hoge snelheid van de parkeerplaats (halverwege   de autorit realiseerde ik me dat ik mijn wedstrijdnummer thuis had   laten liggen en moest dus hals over kop naar huis)
- afgelopen zondag heb ik ter training in rustig tempo 16km gelopen om maar voldoende kilometers te maken. Misschien was ik  daar niet genoeg hersteld van, want de laatste kilometers gisteren   gingen tergend langzaam. Het hoofd wilde wel, maar het lijf inclusief   de benen protesteerden…

Ik merkte het al na een kilometer of 8. Ik liep nog wel in een redelijk tempo, maar het voelde niet goed.

Waarom toch een dubbel gevoel als titel? Nou tot nu toe heb ik bij iedere wedstrijd van meer dan 3 kwartier altijd blaren, zelfs tot bloedblaren toe met als dieptepunt mijn voeten na de halve van Eindhoven van vorig jaar oktober. Nog steeds heb ik op die plaatsen restanten van blaren… Bij de sportmedische keuring in het Maxima Medisch Centrum in januari van dit jaar kreeg ik het advies eens zooltjes aan te laten meten bij een sportpodoloog in Mol. Dat heb ik pas in juli gedaan en sinds kort heb ik bij het hardlopen de zooltjes in. En het werkt! Geen blaren en ik heb nauwelijks last van mijn voeten. Dat is dus goed nieuws en als rasoptimist(?) wilde ik goed eindigen.

De loopfrase: "Een blaartje meer of minder maakt veel uit."